(743 S. K. m. 4, 144)
Dava: Taraflar arasındaki "yoksulluk nafakası" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 28.12.1992 gün ve 1992/370-957 sayılı kararın incelenmesi davacı tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 20.5.1993 gün ve 4331-5321 sayılı ilamı:
(.. Toplanan delillerden davacının kendisini yoksulluktan kurtaracak seviyede düzenli bir gelire ve mal varlığına sahip olmadığı anlaşılmaktadır. Daha önce açılan tapu iptali davası sırasında dinlenen tanıkların davacının dikiş ve nakış işi yaptığını ve faize para verdiğini söylemiş olmaları, boşanmanın kesinleşme tarihi 17.3.1991'den öncesine aittir. Tarafların geçimsizlikte eşit kusurlu oldukları da boşanma dosyası ile sabittir. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için Medeni Kanunun 144. maddesinin aradığı şartlar oluşmuştur. O halde mahkemece tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları ile Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacının temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA 30.03.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy