(743 S. K. m. 436) (4721 S. K. m. 492)
Dava: Taraflar arasındaki "tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Karşıyaka 4. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 16.9.1992 gün ve 1991/768-1992/596 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 9.3.1993 gün ve 10377-2322 sayılı ilamı:
(.. 1- Dava, davalının vasi olduğu dönemdeki sorumluluğundan doğan tazminata ilişkin olup zamanaşımı, hesabı katinin tevdiinen itibaren bir yıldır (M.K. Md.436). Dosyada hesabı katinin usulen verildiğine dair bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Şu halde davalının zaman aşımı definin reddi gösterilen nedenle doğru olup buna yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı fazlaya ait haklarını saklı tutarak 30.000.000 TL.nin davalıdan tahsilini istemiştir. Bir kimseye verilen zarardan doğan tazminatın miktarı zarar tarihine göre değerlendirilip belirlenir. Ancak davalı da temyiz dilekçesinde murisin ölüm tarihine göre hesaplanmasını kabul etmiştir. Şu halde zararın tazminat davası tarihine göre hesaplanması yasaya aykırıdır.
3- Davalı savunmasında, mahcura (murise) ait sattığı taşınmaz bedelinden 4.200.000.- TL.nin mahcurun süper emekliliği temin için sarf ettiğini ileri sürmüştür. Bu yönün üzerinde durulmaması bu suretle eksik inceleme ile karar verilmesi de ayrıca bozma nedenidir..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'na incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Dava, davalının vasilik dönemi içerisinde meydana gelen ve vasisi bulunduğu babasına ait taşınmaz mal satışından doğan tazminat istemine ilişkindir.
Davalı, zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Mahkemece, zamanaşımı savunmasının reddiyle davanın kabulüne ilişkin kurulan hüküm, Özel Daire, zamanaşımının reddi doğru bulunmuş ancak zararın tazminat davası tarihine göre hesaplanmasının isabetsizliği ile taşınmaz satış bedilinden 4.200.000 liranın mahcurun süper emekliliği için sarfedildiği iddiası üzerinde durulmamış olmasının doğru olmadığına işaretle bozulmuştur. Davalı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine ise dairece bu kez yalnızca bozmanın 1. bendindeki zamanaşımının reddinin doğru olmadığı vurgulanarak vasinin sorumluluğu hakkında açılacak davalarda, M.K.nun 436. maddesi gereğince zamanaşımının 1 yıl olduğu ve bu sürenin, kesin hesabın verildiği tarihten başlayacağına işaretle bu konuda gerekli araştırma ve inceleme yapılması sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek bu hususun da önceki bozma kararına ek gerekçe olarak ilave edilmesine karar verilmiştir.
Gerçekten davalı, mahcura ait taşınmazın satışını vasi tayin edildiği aynı 17.3.1987 gününde aldığı vekaletnameye istinaden gerçekleştirmiştir. Her ne kadar vesayet altına alınan kişinin verdiği vekaletname geçersiz ise de mahcura ait taşınmazın satışında, vesayet hükümlerine riayet edilmeksizin noterden alınan vekaletnameye dayanılmıştır. Bu durumda zamanaşımının M.K. 436. maddesi çerçevesinde belirlenmesi düşünülemez. Olayda her hali ile zamanaşımı gerçekleşmemiştir. O itibarla mahkemece Özel Dairenin karar düzeltme isteği üzerine önceki bozmaya ilave ettiği ek gerekçeye karşı direnilmesi doğrudur. Ancak, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dosyadaki tutanak ve kanıtlara bozma kararının 2. ve 3. bentlerinde açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararının 2. ve 3. bentlerinde gösterilen bozma sebeplerine uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı bozmada oybirliği sebebinde oyçokluğu ile BOZULMASINA, 20.04.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy