(6570 S. K. m. 7) (1086 S. K. m. 440)
Dava: Taraflar arasındaki "tahliye" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir Beşinci Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davanın redine dair verilen 8.10.1992 gün ve 1992/880-1992/1373 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Altıncı Hukuk Dairesi'nin 7.12.1992 gün ve 13714-14142 sayılı ilamiyla; (...taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalının 1.5.1991-1.5.1992 kira yılı içerisindeki iki haklı ihtara neden olup olmadığı noktasındadır. Belirtilen o kira yılı içerisindeki kira paralarına ilişkin birinci ihtarname Hazine 1991 ayı kira bedeline ilişkin olup, bu kira parası ihtarnamenin tebliğinden sonra ödendiğine göre, bu ihtar haklıdır. İkinici ihtarnameye birikmiş kira farkları konu edilmiştir. İstenen kira farklarından 1.5.1991 ile 30.4.1992 tarihleri arasındaki aylara ait olanlar aynı kira yılı içine rastlamaktadır. Bunlar 28.1.1992 tarihinde kesnleşerek istenebilir hale geldiğine göre, muaccel olan o kira farklarının ihtarname ile istemesi normaldir. Ödeme, ihtarmanenin tebliğinden sonra 8.4.1992 tarihinde olduğuna göre bu ihtarın dahi haklı olduğu ortadadır. Bu ihtarnamenin normal kira parası ile ilgili olmadığı ve haklı ihtar sayılamayacağı görüşü yerinde değildir. Bu sebeple kiralananın tahliyesine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi usul ve yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz eden : Davacı SSK. vekili
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Dava, iki haklı ihtar sebebine dayalı kiralananın boşaltılması istemesine ilişkindir.
6570 sayılı Yasanın 7/e maddesinde, kira bedelini vaktinde ödememelerinden dolayı haklı olarak bir yıl içinde kendilireni iki defa yazılı ihtar yapılan kiracılar aleyhine, ayrıca ihtara hacet kalmaksızın kira sürecinin sonunda tahliye davası açılabileceği hükme bağlanmıştır.
Somut olayda, 1.5.1991 başlangıç tarihli bir yıllık kira dönemi içinde Haziran 1991 ayı kira parasının öngörülen sürede yatırılmaması nedeniyle kiralayan davacı tarafından davalıya ihtar tebliğ edildiği ve bu aya ilişkin kira parasının, ihtarın tebliğinden sonra ödendiği böylece de birinci haklı ihtarın gerçekleştiği uyuşmazlık konusu değildir. Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık önceki döneme ilişkin kira parasının tespitine dair kesinleşen mahkeme ilanı çerçevesinde artan kira parası, farklarının tamamının ödenmesi isteği ile davalıya yapılan ihtarın ikinci haklı ihtar sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır. Aylık kira parasının artırılmasına dair olan yerel mahkeme kararının onanmasını içeren Yargıtay kararıyla toplam kira parası farklarının ödenmesi isteğiyle gönderilen ihtar, davalıya 9.3.1992 tarihinde aynı günde tebliğ edilmiştir. Aylık kira parasının artırılması ile ilgili olarak Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen kararların onanmasına dair Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme yolu kapalı olduğundan Yargıtay onama kararı sonucu mahkeme kararının, kesinleşeceği ve alacağın muaccel hale geleceği kuşkusuzdur. Ancak, temyiz yoluna başvurulması nedeniyle ilgili Yargıtay dairesince mahkeme kararı onanmadıkça hükmün kesinleşmesi söz konusu olamayacağından bu tarihten önce parayı yatırmasının da davalıdan beklenemeyeceği aşikardır. Bu itibarla olayda, ikinci haklı ihtarın gerçekleştiğinin kabulü mümkün görülmemiştir. O itibarla, mevcut delillerin değerlendirilmesi suretiyle davanın reddedilmesi doğrudur. o halde, usul ve yasaya uygun olan direnme kararı onanmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, 3868 sayılı Yasanın 2. maddesinin "c" bendi gereğince harç alınmasına, 09.02.1994 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy