(1475 S. K. m. 50, 54, 56, 58)
Dava: Taraflar arasındaki "tazminat ve ücretli yıllık izin parası" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 1. İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 9.10.1992 gün ve 1991/280 Esas - 1992/605 Karar sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 16.3.1993 gün ve 1992/14607-1993/4354 sayılı ilamı; (.. Mahkemece davacının 1986-1987-1988 yıllarında yıllık ücretli iznini kullanmadığı izin defteri ve dinlenen tanık ifadelerinden anlaşıldığı gerekçesi ile bu yıllara ait izin ücretlerine hükmedilmiştir. Her ne kadar izin defterlerinde davacının sözü edilen yıllarda izin kullandığı yazılı değil ise de, 9.4.1990 tarihli ve davacının imzasını taşıyan, Mali ve İdari İşler Grup Müdürlüğü'ne bilgi ve sicil dosyasındaki kayıtların bu belgedeki esaslara göre düzeltilmesi isteğini içeren belgede açıkça uyuşmazlık konusu yıllara ait yıllık ücretli izinlerini kullandığı yazılıdır. Bu belge karşısında izin defteride bir kayıt bulunmadığı ve izinlerini kullanmadığının tanıklarca da doğrulandığı gerekçesi ile yıllık ücretli izin paralarına hükmedilmiş olması ve yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma Kararı'na uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire Bozma Kararı'nda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 06.04.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy