(743 S. K. m. 2, 134)
Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 21.12.1992 gün ve 1990/503 E. 1992-649 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 8.12.1993 gün ve 1993/8433-9103 sayılı ilamı:
(...Beyanları hükme dayanak yapılan şahit beyanlarında belirlenen olaylardan sonra tarafların Almanyada birleşip beraber oldukları dava dilekçesi ve dosya arasında bulunan diğer delillerle anlaşılmaktadır. Davacı bu birliktelikten önceki olayları af etmiş, en azından hoşgörü ile karşılamış olduğundan, bu olayları evlilik birliğini temelden sarsan ve eşlerin birlikte yaşamasına imkan vermeyen olaylar olarak kabul etmek mümkün değildir. Bu tarihten sonra oluşan ve Medeni Kanunun 134/1-2 maddesi uyarınca boşanma isteğini kabule elverişli bir olayın varlığı ispatlanmamıştır. Mahkemenin bu yönleri dikkate almadan oluşturduğu boşanma hükmü Kanuna aykırı olduğu halde, onandığı yeniden yapılan incelemede anlaşılmakla, davalının karar düzeltme istemini kabulü ve hükmün bozulması gerekli olmuştur...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurul Kararı:
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki karada direnilmesi Usul ve Yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy