(743 S.K. m. 356, 359)
Dava: Taraflar arasındaki "vasi tayini" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kayseri 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 14.7.1993 gün ve 1992/909-93/559 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 26.10.1993 gün ve 8147-9871 sayılı ilamıyla; (...Davacı eşi M.'nin önce israfı ve akıl zayıflığı nedeniyle, sonrada 25.5.1993 tarihli oturumda davasını hasrederek ısrafı nedeniyle hacir altına alınmasını istemiştir.
Dosyada mevcut Kayseri Devlet Hastanesi Sağlık Kurulu'nun 16.4.1993 tarihli raporlarından M.'nin akli melekelerinin yerinde olduğu, kendi işlerini görebileceği, hacir altına alınmasına gerek bulunmadığı tespit edilmiştir.
Israf, kendi parasal gücünü aşan bilinçsiz ve amaçsız aşırı giderler yapma eğilimi ve bunun alışkanlığa dönüşmüş olmasıdır.
Vesayet altına alınması istenen Medeni kanunun 359. maddesi gereğince dinlenmiş; akli melekelerinin yerinde olduğunu ailevi huzursuzluklar nedeniyle taşınmazını haksız işgal eden yakınlarını zararlandırmak amacıyla bilinçli ve bedelsiz olarak yanlarında kaldığı eniştesine verdiği tenkis davasından da kız kardeşi annesine, yatalak iken uzun süre baktığı için vazgeçtiğini beyan etmiştir.
Dinlenen davalı tanıklar da bu beyanı doğrulamışlardır.
Vesayet altına alınması istenenin akli melekelerinin yerinde olduğu, mal varlığı ile ilgili tasarruflarını muvazaalı ve iradi olarak yaptığı anlaşıldığından, Medeni Kanunun 356. maddesi koşulları oluşmamıştır.
Davanın bu nedenle reddi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek kabulü bozmayı gerektirmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki karara direnilmiştir.
Temyiz Eden : Davalı vekili.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresi de temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, Harçlar yasası'nın 13/b maddesi gereğince harç alınmamasına, peşin harcın iadesine, 20.4.1994 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy