(743 S. K. m. 132, 134)
Dava: Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Şebinkarahisar Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 30.6.1995 gün ve 1995/63-129 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 30.1.1996 gün ve 1996/13385-997 sayılı ilâmıyla; ( ... Terk sebebine dayalı usulüne uygun açılmış bir dava yoktur. Yaş farkı tek başına boşanma sebebi olamaz.
Medeni Kanun'un 134/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, müşterek hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacının tanıklarının sözlerinin bir kısmı Medeni Kanun'un 134/1. maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar. olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır... gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, temyiz ilâm harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmamasına mahal olmadığına, 27.11.1996 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy