(1475 S. K. m. 17)
Dava: Taraflar arasındaki "kıdem ve ihbar tazminatı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Antalya İş Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 8.10.1996 tarih ve 1996/177 E., 359 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 27.2.1997 tarih ve 1996/20336-1997/3355 sayılı ilamı ile; (.. Davacının davalıya ait otelcilik işyerinde barlar şefi olarak görev yaptığı sırada 29.11.1995 tarihinde 130 kişilik yemek verilmesi için hazırlık yapılmasına karşın geceye 25 müşterinin katıldığı, normal olarak 50 kadehlik içkinin tüketilmesi tahmin edilirken bunun dört mislinden daha fazla 231 kadehlik içki tüketildiğinin gösterildiği gerekçe gösterilerek, davacının hizmet sözleşmesinin 1475 sayılı İş Kanun'un 17/II-g maddesine dayanılarak feshedildiği anlaşılmaktadır.
Davacı feshin haksız olduğunu ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı isteğinde bulunmuş, bunun gerekçesi olarak da yemeğin verildiği tarihte izinli olduğunu ve yemekteki içki kullanımı ile ilgili konularda kendisinin görev ve yetkili olmadığını ileri sürmüştür. Mahkeme feshin haklı olduğu sonucuna varılarak ihbar ve kıdem tazminatı istekleri reddedilmiştir.
İçki tüketiminin gerçeğe uygun olarak gösterilmemesi sorumlu kişinin işverenin güvenini kötüye kullanması ya da doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışı olarak değerlendirilebilir. Bu durum 1475 sayılı İş Kanunu'nun 17/II-d maddesindeki hali oluşturur. İşverenin anılan maddenin d bendi yerine g bendine dayanmış olması sonuca etkili değildir. Sorunun gerçeğe uygun bir şekilde çözümlenmesi için davacı işçinin ileri sürdüğü gibi, olay günü gecesi izinli olup olmadığının araştırılması ve içki tüketimi işinin kendisinin görev ve sorumluluğu içinde olup olmadığının araştırılması gerekir. Gerçekten davacı işçi yargılamanın her aşamasında bu hususları dile getirmiş ve puantörlük kayıtlarının işyerinden getirtilmesini istemiştir. Bu kayıtlarda getirtilerek davacının iddia ettiği hususlar araştırılmak suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Bu hususta belirtmek gerekir ki, işyerinde tahmin edilen şekilde içkinin bulunmuş olması olgusunun sonuca etkisi olamaz. Çünkü hasıl olan ihtiyaca göre aniden dışarıdan da içki ihtiyacının karşılanması olanağı bulunduğu görülmektedir.
Yazılı şekilde isteklerin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz Eden: Davacı vekilleri.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK'nin 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 24.09.1997 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy