(2942 S. K. m. 1) (3194 S. K. m. 18/2)
Dava: Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Nazilli Asliye 1. Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.2.1997 gün ve 1995/405 E - 1997/106 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 3.6.1997 gün ve 1997/4776 - 5836 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda kısmen direnilmiştir.
YARGITAY HUKUK GENEL KURULU KARARI
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sona gereği görüşüldü.
Davacı Vakıflar İdaresi, kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların tahsilini istemiştir.
Yerel Mahkemenin davanın kısmen kabulüne dair kurduğu hüküm Özel Dairesince;
1-Taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek ona göre değerlendirme yapan bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulmuş ise de; bu konuda herhangi bir inceleme yapılmamış mücerret bilirkişilerin beyanına itibar edilmiştir.
Yargıtay'ca da benimsenen Bakanlar Kurulunun 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, uygulama İmar planı içinde yer almayan taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye ya da mücavir alan sınırları içinde kalıp, iskana ayrılmış, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanması ve meskun yerler arasında yer almış olması gerekir.
Bu hususlar varsa, Belediye Başkanlığından sorulup alınacak cevap yazısına göre taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının belgelendirilmemesi,
Kabule göre ise;
2- Dava konusu taşınmaz ile birinci, ikinci ve üçüncü bilirkişi raporlarında somut emsal olarak incelenen parsellerin imar düzenlemesine tabi tutulup tutulmadıkları Belediye İmar Müdürlüğü ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorularak dava konusu taşınmaz Kadastro parseli, emsaller ise İmar parseli oldukları takdirde İmar Kanunun 18/2. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırma sonucu bulunacak değerinden düzenleme ortaklık payına tekabül eden oranda indirim yapılması gerektiğinin dikkate alınmamış olması,
3- Faize kamulaştırmanın kesinleştiği 2.7.1995 yerine daha önceki tarihten hükmedilmesi,
4- Kabul edilen miktar gözönüne alınarak davalının toplam 203.000.000,- TL. masraf ve harçla sorumlu tutulması gerekirken 323.000.000,- TL. masraf ve harç yükletilmesi doğru görülmemiştir, gerekçesi ile bozulmuştur.
Yerel mahkemece, 1, 2 ve 3 numaralı bentlerde belirtilen bozma sebeplerine uyulmasına karar verilmiş, bozma çerçevesinde işlem yapılarak yeni hüküm kurulmuştur.
Kabule göre başlığı altında 4 numaralı bentte belirtilen mahkeme masrafları ve harçla ilgili bozma sebebinde ise direnilmiştir. Hemen belirtilmeli kabule göre başlığı altında yapılan bozma tamamen bir tavsiye ve eleştiri niteliğindedir. Bu nedenle de bozmada işaret edilen bu tür eleştirilere karşı direnilmesi usul hükümlerince mümkün değildir. Bu durumda bu konuda ortada varlığından söz edilebilecek bir direnme kararından söz edilemez, az yukarda açıklandığı üzere Özel Dairenin Bozma kararının 1, 2 ve 3 bentlerine mahkemece uyulup bozma çerçevesinde hüküm kurulduğundan yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Dairesine gönderilmesi gerekir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, bozma hükmüne uyularak verilen yeni karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinin yapılması için dosyanın 18. Hukuk Dairesine gönderilmesine, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy