(6570 S. K. m. 7)
Dava: Taraflar arasındaki "tahliye" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 15. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 26.11.1998 gün ve 1998/111 - 1378 sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.12.1998 gün ve 1998/1082 - 11125 sayılı ilamı;
(...Dava işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi isteğine ilişkindir. Mahkemece kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz olunmuştur.
Davacı vekili, 22.1.1998 günlü dava dilekçesinde, müvekkilinin aile yapısında değişme ve iş durumu içinde davalıların kirasında olan 89/3 nolu yere şiddetle ihtiyaçları olduğunu, han içerisinde bulunan 39/54 nolu dükkanı da davalılara teklif ettiklerini, buna rağmen kiralananı boşaltıp teslim etmediklerinden tahliyerine karar verilmesini istemiştir.
Davalılar vekili; ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını, aynı nedenle 1994 yılında açılan davanın reddi ile sonuçlandığını beyanla davanın reddini savunmuştur.
Dinlenen davacı tanıkları, davacının işhanının içerisinde butik işlettiğini, iş yapamadığından şikayetçi olduğunu, kiralananın cadde üzerinde bulunduğunu iş yapmaya uygun olduğunu, eşinin emekli ve çocuklarının bulunduğunu ve iddianın samimi olduğunu; davalı tanıkları ise davacının iş yaptığı yerinin olduğunu davalıların icarındaki yere ihtiyacın olmadığını söylemişlerdir.
Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan raporda;
Davacının birinci katta 89/54 nolu 35 m2 alanlı dükkanda iş yaptığı, 89/3 nolu yerin caddeye cepheli asma kat ile birlikte ve 60 m2 alanlı kiralanan olduğu, alan ve konum itibariyle kiralananın daha çok elverişli olduğu açıklanmıştır.
Davalının savunmasında geçen Ankara 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1995/36 (1994/140) esas sayılı dosyada; Davası 28.1.1994 günlü dava dilekçesinde, görülmekte olan davadaki iddiasına benzer bir ifade ile ihtiyaç nedeniyle davalıların tahliyesini istemiştir.
Davalılarda, davanın reddini savunmuşlardır. Tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda tanıkları dinlenmiş ve keşfende kiralananın üstün vasıfta olduğu saptanmıştır. Mahkeme ihtiyaç iddiasını samimi görerek kiralananın tahliyesine karar vermiştir. Bu karar davalıların temyizi üzerine 27.10.1994 tarihli bozma ilamında açıklanan nedenlerle kesin olarak davalılar yararına bozulmuştur. Mahkemece bozmadan sonra davanın reddine 15.2.1995'de karar vermiş ve karar Yargıtay tarafından onanmıştır.
6570 Sayılı Yasa zorunlu ihtiyacı tahliye nedeni olarak kabul etmiştir. Samimi ve zorunlu ihtiyaç varsa tahliye kararı verilmesi gerekir. Olayda davacının han içerisinde bulunan 89/54 nolu dükkanda senelerdir konfeksiyon işini sürdürdüğü ve işinin olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Halen iş yapılan yere nazaran kiralananın üstün nitelikte olması davacıya o, yere geçme hakkını vermez ve ihtiyacında olunan davadaki delillerle, bu dosyadaki delillerin birlikte değerlendirilmesi, halinde davacının zorunlu ve samimi ihtiyacının varlığından bahsedilemez. Bu durumda davanın reddine karar vermek, gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı gerekçe ile tahliye kararı verilmesi doğru değildir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki karard direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 13.10.1999 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy