(1086 S. K. m. 445)
Dava: Taraflar arasındaki "tahliye (yargılamanın iadesi)" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce yargılamanın iadesi talebinin kabulüne dair verilen 26.1.1999 gün ve E.98/54-K.99/18 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 16.3.1999 gün ve E.2409-2377 sayılı ilamı;
(...Dava iade-i muhakeme istemine ilişkin olup, mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş ve hüküm davacı vekili tarafından temyiz olunmuştur.
Davacının yargılamanın iadesini istediği karar taraflar arasında görülmüş temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsiline ilişkin olup, bu karar en son tashihi karar talebinin reddi ile 9.7.1998 tarihinde kesinleşmiştir.
HUMK'nun 445. maddesi katiyen verilen veya katiyet iktisap etmiş olan kararlar hakkında iade-i muhakeme talep olunabileceğini öngörmüştür. Yargılamanın iadesi istenilen karar 9.7.1998 tarihinde kesinleşmiş yargılamanın iadesi 1.5.1998 tarihinde karar henüz kesinleşmeden talep edilmiştir. Davanın bu sebeple reddi gerekirken işin esasına girilerek yargılamanın iadesi isteğinin kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA 27.10.1999 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy