MAHKEMESİ : Yargıtay 13. Hukuk Dairesi (İlk Derece)
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 13. Hukuk Dairesince;
“DAVA: Davacı vekili 17.01.2017 (harç tahsil) tarihli dava dilekçesinde özetle; Oltu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/1402 esas-2014/1489 karar sayılı hükmü ile lehlerine 902,00 TL alacak ile 750,00 TL vekalet ücretine hükmedildiğini, davalı vekilinin dilekçesi üzerine 17.02.2015 tarihli ek karar ile alacak miktarının ortadan kaldırıldığını ve aleyhlerine 750,00 TL vekalet ücretine hükmedildiğini, yerel mahkemenin duruşma tutanakları ile hükmü değiştirmesinin mümkün olmadığını, HMK'nın 46/1/d bendine açıkça aykırı hareket etmek suretiyle yerel mahkemenin verilen kararı değiştirme imkanı yokken haksız ve hukuka aykırı olarak verilen karar ile mağduriyetlerine sebep olduğunu açıklayarak 2.400,00 TL maddi tazminat ile 2.000,00 TL manevi tazminatın ilk derece mahkeme karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsil edilerek tarafına verilmesini talep ve dava etmiştir.
CEVAP: Davalı vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davanın süre geçtikten sonra açıldığını, HMK'nın 46. Maddesindeki koşulların gerçekleşmediğini, sorumluluk nedenlerinin ve delillerinin açıkça belirtilmesi gerektiği halde sorumluluğu ispata yarayacak yeterli delinin sunulmadığını, kararda ağır kusur ve kasıt olmadığını, özel amaçla davranıldığı yönünde bir delil bulunmadığını, savunma yoluyla ileri sürerek yersiz ve mesnetsiz açılan davanın reddine, davacının disiplin para cezasına mahkum edilmesine, yargılama giderleri ile mahkeme masraflarının davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
GEREKÇE: Dava; hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayanılarak HMK. 46. maddesi uyarınca açılan maddi ve manevi tazminat davasıdır.
Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili, mahkemece ek karar ile hükmün değiştirilmesi suretiyle mağdur olduğunu iddia ederek tazminat isteminde bulunmuş, davalı vekili ise öncelikle zamanaşımı itirazında bulunmuş ve davanın haksız açıldığını savunarak esastan reddini istemiştir.
Dava dilekçesi ihbar olunan ilgili hakime usulüne uygun tebliğ edilmiştir.
Hakimlerin yargısal faaliyetleri nedeniyle hukuki sorumlulukları 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 46-49. maddelerinde düzenlenmiş olup, sorumluluk sebepleri 46/1. maddesinde tahdidi olarak sayılmıştır.Buna göre; “ Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle (m.46-1/a), sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle (m.46-1/b), farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı (m.46-1/c), duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak (m.46-1/ç), duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması hallerinden biri veya bir kaçı ile (m.46-1/d), hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması(m.46-1/e)” hallerinde Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceği düzenlenmiş, 47. maddede bu davaların ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay ilgili hukuk dairesinde açılacağı, kararlara ilişkin temyiz incelemesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılacağı gösterilmiş, 49. maddede davanın esastan reddi halinde davacının beşyüz Türk lirasından beşbin Türk lirasına kadar disiplin para cezasına mahkum edileceği hüküm altına alınmıştır.
Delil olarak dayanılan Oltu Asliye Hukuk Mahkemesinin Tüketici Mahkemesi sıfatıyla baktığı 2014/1402 esas-2014/1489 karar sayılı dosyası getirtilmiş, tetkikinde; davacı vekili tarafından 11.07.2014 tarihinde davalı Halk Bankası A.Ş. aleyhine, kredi dosya masrafının tüketiciye(davacı) iadesi hakkında Oltu Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyetine başvurulduğu, tüketici hakem heyetince 25.03.2014 tarihinde talebin reddine karar verildiği, tüketici ... vekilinin 16.06.2014 tarihli dava dilekçesi ile Oltu Asliye Hukuk Mahkemesine (Tüketici Mahkemesi Sıfatı İle) başvurarak, tüketici sorunları hakem heyeti başkanlığının kararının iptaline, vekil edeninden haksız olarak kesilen istihbarat ücreti, masraf ve komisyon ve erken ödeme cezalarının tespit edilerek, kesinti tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiş mahkemece 17.10.2014 tarih 1402/1489 esas ve karar sayılı hükmü ile 902,50 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 750,00 TL vekalet ücreti ile 9,00 TL yargılama giderinin davalından alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, davalı vekilinin 13.02.2015 tarihli dilekçesi ile yapmış olduğu başvuru üzerine 17.02.2015 tarih ve 1402/1489 esas ve karar sayılı ek karar ile 17.10.2014 tarihli hükmün iptali ile açılan davanın reddine, harç alınmasına yer olmadığına, 750,00 TL vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine, davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerine bırakılmasına kesin olarak karar verilmiştir.
HMK'nın 305/2 maddesinde öngörülen "hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez" hükmüne göre mahkemece tavzih yolu ile hükmün değiştirilmesi ya da iptal edilmesi olanaklı bulunmamaktadır.
Mahkemece 17.10.2014 tarihinde davanın kabulüne şeklinde nihai karar verilerek dosyadan el çekildikten sonra, HMK'nın hükümlerine aykırı olarak dosyanın davalı vekilinin başvurusu üzerine yeniden ele alınmış, daha önce vermiş olduğu kararın iptaline ve davanın reddine karar verilmiştir.
Bu açıklamalar ve veriler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının davasının kabulüne karar verildikten sonra, karşı tarafın başvurusu üzerine nihai karar vererek işten elçeken mahkemece; önceki hükmün iptaline ve davacının davasının reddine karar verilmesi sebebine dayanan maddi tazminat isteminin hakimin yargısal işlem ve kararına yönelik olduğu, delil olarak incelenen dosya kapsamına göre HMK'nın 46/d maddesine düzenlenen "...hüküm veya kararların değiştirilmiş... olması" hükmüne aykırı davranılmış olması nedeni ile 17.10.2014 tarihli kesin olarak verilen kararla davacı yararına hükmedilen 902,50 TL tutarındaki asıl alacak ile yine davacı yararına hükmedilen 750,00 TL vekalet ücreti ile 9,00 TL tutarındaki yargılama gideri ve hükümden sonra yapılan 2 adet davetiye gideri olan 25,00 TL olmak üzere toplam 1.686,50 TL tutarındaki asıl alacak, yargılama gideri ve vekalet ücreti alacağını ortadan kaldırmak suretiyle davacının bu miktar kadar maddi zarara uğramasına neden olmuştur.
17.02.2015 tarihli ek karar ile davanın reddine 750,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine kesin olarak karar verilmiş ise de eldeki dava tarihine kadar bu hüküm infaz edilerek 750,00 TL vekalet ücreti tahsil edilmediğinden henüz davacı tarafın bu yönde bir zararı doğmamış olduğundan davacının bu yöndeki talebinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Yargılama sırasında yasal çerçevede hukuki sürecin işlediği ve ihbar olunan hakimin yapılan işlemde davacıya karşı kasıtlı ve haksız davranışta bulunduğuna ilişkin bir delil bulunmadığı, bu nedenle maddi tazminat davasının kabulü yönünden ...nun 46. maddesinde gösterilen yasal şartların oluşmadığı, buna bağlı olarak manevi tazminat isteminin de herhangi bir sebebe dayanılmaksızın soyut olarak yapıldığı ve bu nedenle haklı ve yerinde bulunmadığı sonuç ve kanaatine varılmakla, maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki hüküm tesis edilmiştir.
HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;
1-Davacının maddi ve manevi tazminat davasının KISMEN KABULÜ ile, 1.686,50 TL tutarındaki maddi tazminatın 17.02.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine,
2-Şartlar oluşmadığından manevi tazminat isteminin reddine,
3-Harçlar Kanunu uyarınca hesaplanan 115,20 TL karar ve ilam harcının peşin alınan 300,56 TL harçtan mahsubu ile bakiye 185,36 TL tutarındaki harcın talebi halinde davacı tarafa iadesine,
4-48,30 TL başvuru harcı ile 115,20 TL karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 163,50 TL harç gideri ile yapılan 87,50 TL yargılama giderinden davanın kabul ve ret oranına göre hesaplanan 33,53 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,
5-Davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifeleri gereğince maddi tazminat talebi yönünden hesaplanan 1.686,50 TL vekalet ücretinin davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine, red edilen tutar üzerinden hesaplanan 713,50 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı hazineye verilmesine,
6-Davalı hazine kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden red edilen manevi tazminat talebi yönünden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifeleri gereğince 2.000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı hazineye verilmesine,
7-Davacı tarafından yatırılan gider avansından kullanılmayan kısmının HMK'nun 333. ve HMKGAT'nin 5/1 maddeleri uyarınca davacı tarafa iadesine,”
Dair oy birliği ile verilen 28.11.2017 gün ve 2017/3 E., 2017/37 K. sayılı karar davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.
HUKUK GENEL KURULU KARARI
Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm belgelerin okunmasından sonra gereği düşünüldü:
Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.
Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, dava dilekçesinde 2.400,00TL maddi ve 2.000,00TL manevi tazminatın tahsilinin istenmesi ve davanın kısmen kabulü ile 1.686,50TL maddi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi karşısında, davacı vekili ve davalı hazine vekili tarafından temyize konu edilen kararın miktar itibari ile temyizi kabil nitelikte olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.
Bu aşamada istinaf ve temyize ilişkin yasal düzenlemelerin açıklanmasında yarar vardır.
Bölge Adliye Mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup, bu tarihten itibaren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.
6100 sayılı HMK’nın istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341. maddesi;
“(1) İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.
(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.). Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.
İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2017 yılı için 3.110) Türk Lirasını geçmeyen malvarlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurunun mümkün olduğu belirtilmiştir.
Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362. maddesinde;
“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:
a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.
HMK’nın 341/2. maddesi gereğince manevi tazminat davaları yönünden kesinlik sınırı olmaksızın istinaf yoluna başvurulabilmesine rağmen temyize ilişkin olarak bu şekilde bir istisna yer almadığından manevi tazminat açısından temyiz kesinlik sınırı göz önüne alınarak temyizin mümkün olup olmadığı değerlendirilecektir.
Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.
2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 02.01.2017 tarihli ve 680 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilen (08.03.2018 tarihli ve 7072 sayılı Kanun ile kanun hükmü olarak kabul edilen) “Hukuk ve Ceza Genel Kurullarının görevleri” başlıklı 15. maddesinin 3. fıkrasında;
“İlk derece mahkemesi olarak ilgili dairelerce verilen hükümlerin temyiz yoluyla incelemesini yapmak”
hükmü yer almaktadır.
Bu hükümde Özel Dairelerce ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği ve Hukuk Genel Kurulunun bu kararları temyiz yoluyla inceleyeceği belirtilmektedir.
Öte yandan bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla veya istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar için dahi ayrım yapılmaksızın HMK’nın 362. maddesinde belirtilen kırk bin Türk Liralık temyiz kesinlik sınırı uygulandığından Yargıtay hukuk dairelerince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararların temyizi için de bu parasal sınırın esas alınması ve bu miktarı geçen kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğunun kabul edilmesi gerekir. Aksinin kabulü halinde Kanun’un bölge adliye mahkemesi için ilk derece mahkemesi veya istinaf incelemesi yapan mahkeme olarak tanıdığı kırk bin Türk Liralık parasal sınır dahilinde kesin karar verme yetkisini Yargıtay hukuk dairelerine tanımadığı gibi bir sonuç ortaya çıkar ki kanun koyucunun bunu amaçladığından bahsedilemez.
Yukarıda belirtildiği üzere miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar temyiz edilemez. HMK’nın Ek Madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir. Bu hükümlere göre hesaplama yapıldığında 2017 yılı için temyiz kesinlik sınırı 41.530,00TL’dir.
HMK’nın 366. maddesinin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. maddesi uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak bu hükme rağmen temyiz edilen karar kesin olduğu hâlde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiş ise de, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 E., 1990/4 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Hukuk Genel Kurulu tarafından temyiz talebinin reddine karar verilebilecektir. Bu İçtihadı Birleştirme Kararı HUMK hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da HMK’daki benzer düzenlemeler de aynı yorum ve sonucu doğurduğu için HMK hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerekir.
Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda davacı vekilince 2.400,00TL maddi ve 2.000,00TL manevi tazminatın tahsili talep edilmiş, Özel Dairece maddi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 1.686,50TL maddi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine ve manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından reddedilen 713,50TL maddi ve 2.000,00TL manevi tazminat yönünden, davalı Hazine vekili tarafından da kısmen kabul edilen maddi tazminat yönünden temyiz isteminde bulunulmuştur. Bu durumda dava değeri 2017 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 41.530,00TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması miktar itibariyle mümkün bulunmadığından, davacı vekilinin ve davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla reddine karar vermek gerekmiştir.
Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, maddi ve manevi tazminat istemiyle açılan eldeki davada, Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla karar verildiği, bu nedenle HMK’nın 341. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği, HMK’nın 341/2. maddesi gereğince maddi tazminat isteminin 2017 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 3.110,00TL’nin altında kaldığı, maddi tazminat isteminin kısmen kabulü kararına karşı temyiz yoluna başvurulmasının miktar itibariyle mümkün bulunmadığı, ancak aynı maddede manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği belirtildiğinden manevi tazminat istemi yönünden kararın kesin olmadığı ve manevi tazminata yönelik temyiz incelemesinin yapılması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.
Hâl böyle olunca, davacı vekilinin ve davalı Hazine vekilinin temyiz istemlerinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 08.11.2018 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
KARŞI OY
Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyetine geçtikten sonra Yargıtay’ın ilgili özel Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatı ile verdiği kararlarda, kesinliğin veya kanun yolu olan temyizde ilk derece mahkemesi kararlarının tabi olduğu 6100 sayılı HMK.’un 341. maddesi hükmünün (ki bu madde kapsamında ilk derece mahkemesince manevi tazminata ilişkin verilen kararlarda miktar ne olursa olsun kanun yoluna tabi olacaktır) yoksa Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının tabi olduğu 362. maddesi hükmünün uygulanacağı ön sorun olarak incelenmiştir.
Somut uyuşmazlıkta, davacı yargısal faaliyet nedeni ile davalıdan manevi tazminat yanında maddi tazminat isteminde bulunmuştur.
Çoğunluk görüşü ile Yargıtay ilgili özel Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatı ile verdiği kararın Yargıtay Kanunu’nun 41/3 maddesi uyarınca “Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun Özel Dairenin ilk derece mahkemesi sıfatı ile verdiği kararın temyiz incelemesini yaptığı” gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilemeyen kararlarına ilişkin 6100 sayılı HMK.’un 362. Maddesi hükmündeki kesinlik sınırının aranacağı, dolayısı ile manevi tazminat dahil (Kararın verildiği tarih olan 2017 yılı için 41.530,00TL) verilen miktar kesinlik sınırının altında ise temyiz incelemesinin yapılamayacağına, kısaca talep edilen gerek maddi ve gerekse manevi tazminat miktarlarının karar tarihi itibari ile Bölge Adliye Mahkemeleri kararları için aranan 41.530,00 TL’lik sınırın altında olduğundan, temyiz incelemesi yapılamayacağından, temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.
Kanun yolu incelemesini olanaksız kılan bu yorumun benimsenmesi eşitlik, adil yargılanma ve mahkemeye erişim hakkı ilkesi yanında 6100 sayılı HMK sistematiğine uygun değildir.
Mevzuatımızda Kanunlar ile Yargıtay’ın Özel Dairesi tarafından bazı uyuşmazlıklara ilk derece mahkemesi olarak bakması kabul edilmiştir. Yargıtay’ın ilk derece mahkemesi olarak verdiği kararının üst mahkeme olması nedeni ile kanun yolu olarak istinafa tabi tutulmaması, temyize tabi tutulması kaçınılmazdır. Ancak açıkça düzenleme olmadığı sürece, bölge adliye mahkemesi kararlarında aranan kesinlik sınırının Yargıtay’ın ilk derece mahkemesi olarak verdiği kararlarda aranması HMK düzenlemelerine aykırı olacaktır. Zira Yargıtay’ın özel Dairesi ilk derece mahkemesi olarak karar vermiştir. İlk derece mahkemesi kararlarında ise kesinlik, 6100 sayılı HMK.’un 341. maddesinde düzenlenmiş, karar tarihi itibari ile manevi tazminat istemlerinde miktara bağlı olmaksızın, diğer maddi tazminat istemlerinde ise 3.110,00TL olarak kabul edilmiştir.
Belirtmek gerekir ki görev kamu düzenindendir ve görevde kıyas kabul edilemez. Ayrıca asıl olan kanun yoludur. Kanun yolunun sınırlamalara tabi tutulması ancak açık düzenleme ile olacaktır.
Keza HUMK zamanındaki temyiz incelemesi hükümleri ile 6100 sayılı HMK zamanına ilişkin temyiz hükümleri farklıdır. Kabul edilen üçlü yargılama sisteminde ilk derece mahkemesi olarak yargılama yaptığı temyiz sınırının Bölge adliye Mahkemesi kararları miktarının esas alınması halinde dava tarihi itibari ile 41.530TL’nin altında tüm tazminat istemlerine kanun yolu, dolayısı ile manevi tazminat yönünden miktar aranmadığından manevi tazminat istemine karşı kanun yolu kapatılmış olacaktır.
Yargıtay’ın ilk derece mahkemesi olarak karar vermesi, kanun ile verilmiş bir görevdir. İlk derece mahkemesi olarak verdiği kararlarına karşı, HMK sistematiğinde ilk derece mahkemelerinin tabi olduğu kanun yolu hükümlerinin uygulanması gerekir. Davacı manevi tazminat isteminde bulunduğuna ve manevi tazminat kararlarında miktara bakılmaksızın kanun yolu öngörüldüğünden, temyiz incelemesinin yapılmaması kanuna aykırı olacaktır. Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarının tabi olduğu ...362. maddesinin kıyasen uygulanması, usul hukukunda kıyasen uygulanacak hükümlerin açıkça belirtilmesi ilkesi karşısında isabetli olmamıştır.
Kabul edilen gerekçe ile olağan ilk derece mahkeme kararları ile Yargıtay Özel Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatı ile verdiği kararlar arasında kesinlik bakımından kıyas yolu ile farklılık yaratılmıştır. Olağan ilk derece mahkemesinde manevi tazminat istemi ister kabul edilsin, ister reddedilsin, taraflar açısından kanun yolu açıkken, ilk derece mahkemesi olarak Yargıtay Özel Dairesinde çözümlenen uyuşmazlıkta taraflara kanun yolunun sınırlandırılması, eşitlik ilkesine aykırı olduğu gibi adil yargılanma ve mahkemeye erişim hakkının ihlalidir. Zira adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından biri olan mahkemeye erişim hakkı, bir uyuşmazlığı mahkeme önüne taşıyabilmek ve uyuşmazlığın etkili bir şekilde karara bağlanmasını isteyebilmek anlamına gelmektedir. Kişinin mahkemeye başvurmasını engelleyen veya mahkeme kararını anlamsız hâle getiren, bir başka ifadeyle mahkeme kararım önemli ölçüde etkisizleştiren sınırlamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (Özkan Şen, B. No: 2012/791, 07.11.2013, § 52). Sayın çoğunluğun görüşüne açıklanan gerekçelerle katılınmamıştır.
Full & Egal Universal Law Academy