© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.

Sakhnovskiy gegn Rússlandi – Yfirdeild

Dómur frá 2. nóvember 2010

Mál nr. 21272/03

6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi

Endurupptaka máls. Réttur til lögfræðiaðstoðar. Þolandi brots.

1. Málsatvik

Kærandi, Sergey Sakhnovskly, er rússneskur ríkisborgari, fæddur árið 1979 og afplánar fangelsisdóm fyrir manndráp í Novosibrisk í Rússlandi. Kærandi var handtekinn 30. apríl 2001 vegna gruns um að hafa myrt föður sinn og frænda. Þremur dögum síðar var honum skipaður verjandi. Í desember 2001 var kærandi sakfelldur fyrir manndráp og dæmdur í 18 ára fangelsi. Hann áfrýjaði dómnum í október 2002 en án árangurs. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti Rússlands kom verjandi ekki fram fyrir hönd kæranda en kærandi tók sjálfur þátt með aðstoð fjarfundarbúnaðar. Kærandi óskaði nokkrum sinnum eftir endurupptöku máls síns og var að lokum fallist á það af Hæstarétti Rússlands árið 2007. Enn var kærandi ekki viðstaddur flutning málsins en hann var þá í fangelsi í 3.000 km fjarlægð frá Moskvu. Hann gat þó fylgst með málflutningnum með aðstoð fjarfundarbúnaðar. Þá var honum skipaður verjandi sem hann gat þó aðeins rætt við í 15 mínútur fyrir þinghaldið. Að því samtali loknu neitaði hann að þiggja aðstoð frá verjandanum og vísaði til þess að honum dygði ekki að ræða einvörðungu við verjanda sinn í gegnum fjarfundarbúnað og að mjög skammur tími hefði gefist til undirbúnings þinghaldinu. Þinghaldið fór þó fram og að því afloknu ákvað rétturinn að staðfesta fyrri niðurstöðu sína í málinu um sakfellingu og refsingu kæranda fyrir manndráp.

2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum

Kæran

Kærandi hélt því fram að málsmeðferðin í máli hans hefði ekki verið réttlát þar sem hann hefði ekki notið virkrar lögfræðiaðstoðar og að hann hefði einungis getað haft samskipti við verjanda sinn með fjarfundarbúnaði við meðferð málsins hjá Hæstarétti Rússlands. Í málinu reyndi einnig á hvort kærandi teldist vera þolandi í skilningi 34. gr. sáttmálans.

Niðurstaða

Dómstóllinn tók fyrst til skoðunar hvort kærandi hefði mi