© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.

Wagner og J.M.W.L. gegn Lúxemborg

Dómur frá 28. júní 2007

Mál nr. 76240/01

6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi

8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu

14. gr. Bann við mismunun

Ættleiðing. Lagaskilaréttur. Rökstuðningur dóma. Stofnun fjölskyldulífs. Mismunun.

1. Málsatvik

Kærendur eru Jeanne Wagner, fædd 31. ágúst 1967, og ættleidd dóttir hennar, J.M., sem fædd er í Perú árið 1993. Móðirin er ríkisborgari í Lúxemborg þar sem mæðgurnar eru búsettar. Móðirin á alls fjögur börn sem öll sækja skóla í Lúxemborg.

Þann 6. nóvember árið 1996 úrskurðaði dómari í Perú um ættleiðingu stúlkunnar J.M. sem lýst hafði verið yfirgefin af kynforeldrum sínum. Árið 1997 leituðu kærendur eftir viðurkenningu þess að sá úrskurður hefði gildi í Lúxemborg, í þeim tilgangi að stúlkan yrði skráð í þjóðskrá landsins ásamt því að öðlast ríkisborgararétt.

Með dómi héraðsdómstóls, hinn 2. júní árið 1999, var því hafnað að framfylgja hinum perúska dómsúrskurði þar sem það væri í andstöðu við ákvæði landslaga sem heimiluðu einstæðum konum ekki að ættleiða börn. Kærendur áfrýjuðu til áfrýjunardómstóls með vísan til þess að framangreindur dómur bryti í bága við 8. gr. sáttmálans um frið­helgi fjölskyldu. Með dómi, hinn 6. júlí árið 2000, var kröfum kærenda hafnað m.a. með vísan til lagaskilaréttar Lúxemborgar sem kvæði á um að þjóðerni ættleiðanda skyldi ráða því hvaða landslögum skyldi beitt. Tekið var fram að af þeirri ástæðu væri óþarft að taka afstöðu til annarra málsástæðna kærenda, m.a. þeirra er lutu að því að það væri í andstöðu við góðar venjur í alþjóðasamskiptum að hafna kröfum kærenda.

Með dómi sínum, hinn 14. júní árið 2001, staðfesti hæstiréttur landsins niðurstöðuna með vísan til þess að ekki þyrfti að taka afstöðu til röksemda kærenda varðandi góðar venjur í alþjóðasamskiptum. Þá var tekið fram að ekki þyrfti að taka fjalla um það hvort umrædd niðurstaða bryti í bága við 8. gr. sáttmálans þar sem röksemdafærsla kærenda varðandi þann þátt málsins væri ,,vafasöm, óljós og ónákvæm”.

Kærendur lögðu einnig fram stjórnsýslukæru gegn ráðherra fjölskyldu-, félags- og æsku­lýðsmála vegna krafna sinna um að hann leitaði leiða til að tryggja að ættleiðingin hlyti viður­kenn­ingu stjórnvalda. Stjórnsýsludómstóll á neðra stigi féllst á kröfur kærenda en efra stig sneri þeirri niðurstöðu við hinn 1. júlí árið 2004.

2. Meðferð málsins hjá MannréttindadómstólnumKæran

Kærendur héldu því fram að brotið hefði verið í bága við rétt þeirra samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sáttmálans þar sem æðri dómstig hefðu ekki fjallað um þær málsástæður sem lutu að 8. gr. sáttmálans um friðhelgi fjölskyldu. Einnig héldu þeir því fram að brotið væri í bága við rétt þeirra samkvæmt 8. gr. þar sem yfirvöld í Lúxemborg hefðu ekki viðurkennt þau fjölskyldubönd sem skapast hefðu í kjölfar úrskurðar dómara í Perú um ættleiðingu á stúlkunni. Að síðustu héldu þeir því fram að brotið hefði verið í bága við 14. gr. sáttmálans um bann við mismunun þeg